حتی سنگینیِ پوستینِ فراموشیِ روزگار هم ، نتوانسته مرا به درون فضای لوث وار خود فرا خواند . حتی زمان های تکراری . روزهای پی در پی .

آنقدر سرگرم خاطراتِ تو دارِ تو شده ام ، که دارم کم کم شبیه تو می شوم . چه خودِ زیبائی !

همیشه قبل از آمدن طلوع ، دستانم را در عمق جیب هایم فرو می کنم . تا جائی که جا دارد ! و تا غروبِ همه چیز ، خنده وار به پیش می روم ! تا جائی که جا دارد !!

.

.

ببین چه خوب دارم ادای آدم های بی خیال را در می آورم ....