گل هاي رازقي ام را در كنار بستر سرد شده ات بگذار تا آرامش بر جاي گرفته اش ، گرمابخش وجود خسته ات باشد . و در تفكرات باقي مانده ات بُگْذَران ، عبور گذرانِ لحظه هاي رفته ام را و كمي هم غصه دار شو كه شايد ببخشي گذشته خط خطي ات را .

خوب مي دانم كه چه داناياني بر سر دوراهيِ ماندنم ، افسار گسيخته اَداي مهرباناني گل به دست را در مي آورند ... و من چه مي خندم به آن ها و گاهي هم به تو !

 آبان از راه رسيد و روز موعود و پرواز كبوتر تفكراتم باز به سوي تو و عبور دل انگيز ابركان باران ريخته از سويي و به ياد آوردن زماني كه تو در انبوه تفكراتم ، رعشه اي از نور مهتابيتت را جاري ساختي .

ديدي چه خوب به ياد آوردم تولدت را و صدايت و خنده هايت را

تلفيق نفس هايمان هم جاي خود  ! و گريه هايم و رفتن تو .

......... م ب ا ر ك .............. همين !

تو را چه سود كه تقدير ايهام گونه ام همچون آئينه زنگار گرفته ايست كه تمناي هرلحظه اش پاكي ابديست ! مگر پرواز جوجگان كبوتر سفيدم را در پشت شيشه غبار آلود شب نديده اي ؟

چه امشب باز مهتاب بارانيست !‌

آن آدمكان را مي بيني كه سادگي رفتارت را به خنده نشسته اند و لبخندي زشت شكلكانشان را ماندني كرده است ؟ مي فهمم نازنينم ... و چه بد فهميتي بر افكار من مستوليست .

هيچ مي داني رفتارت همچون كلافيست كه افكارم را مدتهاست به خود تنيده مي داند ؟  

نه .... نمي داني .

به چشمانش زل زده بودم . به معصوميتش . به پلك زدن هاي هر باره اش . به خط نگاه مانده اش بر روي پنجره اي بسته . حتي به افكار چيده شده پشت آن .

ديدي چه خوب توانستي سردي دستانم را بفهمي . توئي كه هميشه سردي دستان بي تو را انكار مي كردي !

غصه نخور . لحظه هاي فراموشي ات را به من بسپار . دوباره خيلي زود خواهي يافت سرخي شادي  هايمان را .

.

.

.

به دل نگير مهربان ، من دوباره خواهم آمد .

مطمئن باش از ياد نخواهم برد زماني را كه ، دلم را به ماندنت و دستم را به لمس لحظه هاي بودنت گرم كردي .

مطمئن باش ...