نوشته ات را خواندم و ‌چه تند و بي غلط نوشته اي بود !

و باز اندازه دلتنگي از حساب دور شد و چه بي اندازه .

و باراني و سايش احساسي دگر

و باز مرور خاطرات باران زده كه بوي ناي بيرون آمده اش اسيرم كرد دگر باره .

و نشستم و گريستم و تا حدي بي اندازه غرقه ماندم در آن باران نزديك هر روزه ...

خط نگاهم را داشتم به نرمي بر روي سنگ فرش هاي پياده رو مي كشاندم كه تنها جثه اي نحيف ، آن را به گونه اي خاص به كنار كشاند .

پسركي در نور ضعيف چراغ پياده رو ،‌ مشغول نوشتن مشق هايش . با مدادي تا انتها تراشيده و پاك كني كه فرقي با سنگ ريزه نداشت . ترازويي در مقابل خويش نهاده بود و با وزن كردن هر آدميزاد 50 توماني كاسب بود .

مسيرم را به سمت او كج كردم . در حالي كه جِرم تحميل شده هيكلم با لباس هاي بالاجبار پوشيده را بر روي ترازوي عقربه اي قرار داده بودم ازش پرسيدم : چندمي بچه جون ؟ با نگاهي معصومانه بعد از مكثي طولاني گفت : اول !

دلم نيومد ادامه بدم چون مي دونستم حال پاسخ دادن ندارد . با حالتي ترحم انگيز 200 تومان بهش دادم ،‌ رفت كه بقيه اش را برگرداند گفتم : مال خودت ! با حالي فراموش ناشدني گفت : من كه گدا نيستم . و بعد بقيه پولم را با ولعي تمام باز پس گرفتم !

باور مي كني اصلا متوجه نشدم كه چند كيلو بودم  ؟

مسيرم را به سمت خيابان پائيني ادامه دادم . تمام آن شبم را آن پسرك از آن خود كرده بود . كه بعد فهميدم تمام هر روزم را .

يادم باشد دگر بار از آن پياده رو بگذرم و باز حقايق ديگري را از لابه لاي آدم هاي امروزي بيرون بكشم . البته شايد بگذرم  ...

.

.

نمي دونم چي بگم ..... نمي دونم ؟