حرف دل

ساکت و آرام ....

مثل روزهای جوانی اش گوشه گیر و مهجور . انگار تا همیشه موعود ، قرار نیست گوشه گیری و عزلت را به فراموشی بسپارد ! یا شاید هم می خواهند که او به فراموشی سپرده شود . دلیلش را هیچ نمی دانم !! ( نمی دانم چرا همواره این سوال بدون پاسخ ، در ذهنم موج می زند )  می دیدم عده ای را که پرسان پرسان به دنبال او می گشتند ، آن ها خیال می کردند که حتما باید گنبد و بارگاهی یا حتی نام و نشانی در حد نوشته هایش داشته باشد ولی با دیدنش ، تمام این خیالات به دور از واقعیت را به دور می ریختند .

هنگامی که بالای سرش نشستم به این فکر کردم که چقدر در تنهائیهایم با او شبیهم و تنها تفاوت من با او ، هشت کتابست و بس !

من هم با همان آرامشی که او خواسته بود فاتحه ای برایش می خوانم و در دل زمزمه می کنم : " به سراغ من اگر می آئید نرم و آهسته بیائید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من "