حرف دل

کجائی ... تا سرم را بر شانه گرمت بگذارم و بغض خسته ام را در زجه های اشک آلودم خالی کنم .

کجائی ... تا اندوه شب زده ام را در قلب چون دریائیت ، مثال زنم .

کجائی ... تا دست سرد انتظارم را به دستان گرم ظهور یافته ات بسپارم تا مرا به حسی برساند تا دوباره خودم را بیابم .  

کجائی ... تا دل وامانده ام را بگیری از تاراج بی امان زمانه و ببخشی از آن مرهم همیشه التیامت .

سر از بالین تنهائی ام بر می دارم تا حضور سبر تهی شده ات را پر کنم از بودن و نظاره گر اندوه همیشگی ام باشم در لابه لای حصار های سر بر افراشته ای که خود ساخته ام !

... کجائی ؟

حرف دل

غرش گوشه ای از آسمان ، ناشی از عبور محکم یک جت بی صدا  .

خط خطی شدن لحظه ای تخته آبی و ایجاد شکلک های جورواجور از عبور سبک ابرهای سنگین .

به وجود آمدن ناگهانی لکه های ریز و درشت تند رو در وسط آسمان به واسطه باز شدن قفس کبوتر های همسایه کناری .

عبور طنابی مهربان ! از گوشه ای به گوشه دیگرش که ساعت هاست لباس های تموم شده خونه ، رو گرده اش سنگینی می کنه و با عبور بادی تلو تلو می خوره .

.

.

و در آخر نوک بینی ام ، که مرکز بی نشان آسمان را نشونه رفته !

.... راستی چه آسمون شلوغی شده ها ، خوبه که رو زمینم !