قبل از هر چیز ، این شعر رو با تمام احساسم تقدیم می کنم به کسی که مرا بر آن داشت نگرشم رو به زندگیم تغییر بدم . گویی او یکی از حلقه های طلایی زنجیر سرنوشت من است . زنجیری که مرا به سوی کمال هدایت می کند .

**************

ای جگر گوشه که هستی عمر من ، گویمت پندی که باشد مستمر

از برایت ناله ها دارم بسی ، کز تو را باشد به یادش ممتحن

با تو دارم نکته هایی این چنین ، تا بیابی از برایش قدر و کین

بایدت گوشی که برگیری سخن ، تا تو را سازد پریشان و حزین

این سخن هایی که می گویم تو را ، عمر بگذشته است در این دولت سرا

تا رسد این تجربه از بهر تو ، تا به کار آید تو را در این سرا

پند و اندرزی که گویم من تو را ، از برایت می شود مهتاب و ماه

تا که روشن سازد از نور خودش ، هر دلی باشد در آن بس سوز و آه

حال وقت است که گویم سر خویش ، تا تو را گردد دلی آگه ز پیش

سر من از عشق و شیدایی بود ، آن که آتش می زند جمعی به خویش

پس به گوش باش و شنو این پند من ، تا به کار آید تو را هر انجمن

گیرمت بودی به چند در این جهان ، پس صباحی بهره بر از حرف من

گر تو را روزی بیفتد عاشقی ، آن زمان فهمی که داری تو دلی

چون ببینی رخ چو ماهش هر طرف ، قلب تو فارغ شود از مشکلی

او چو لیلی تو چو مجنون بایدت ، تا بگیرد سوز عشقش دامنت

گر زمانی تو نبینی او دمی ، آن زمان باشد چو وقت مردنت

هر طرف چون بنگری او در پی است ، او به همراه تو در خود گشته است

تا تو را گیرد به مهرش در طلب ، می کند عهدی که خود نشکسته است

نکته ای دیگر که باید گویمت ، هست اصل هر چه عشق و موهبت

وان سخن این باشدت هان ای پسر ، آن وفا باشد چو عشقی بایدت

گر نباشد اصل آن در عهد تو ، ناگزیر آید شکست از بهر تو

پس به گوش گیر و بدان این اصل را ، تا به فرجامی رساند عهد تو

گر صباحی باشدت این شور تو ، شور آن وصل و فراق و سوز تو

نیست اندر فکر تو وصل دلش ، تا که برگیری نقاب از صورتش

تا تو را گیرد نشاط از وصل او ، وصل آن لیلی و آن شیرین روی

می رسد شوری تو را در آن زمان ، تا که خود بینی میان آسمان

گر به پایان آمد این حرف دلم ، هست امید رهایی در سرم

تا که تو آگه شوی از مشکلم  ، تا تو را نبود چو من افسوس و غم

من که می دانم نمی یابم چو او ، مهوشین صورت چو یک مهتاب روی

وانگهی امید دارم چو بسی ، تا که گیرم من نگارم از کسی

آن کسم باشد خدای ارحمین ، او که درمان می کند درد و حزین

تا که مجذوبم کند از عشق خویش ، او که آتش می زند من را به خویش

عشق او از هر طرف سوزد مرا ، تا که برگیرد مرا از این سرا

تا که با وصلم رسم بر یار خویش ، آن زمان جویم وصالش به ز پیش

هم در آن محضر ببینم آن نگار ، هم بجویم یار خود در آن میان

من شوم مجذوب دیدارش ولی ، هر دو را بینم نگارانم به جان

مهم نیست مجذوب چی تو دلشه ! ؟ چی می خواد بگه ؟ ، مهم اینه که می خواد ببینه تو دلای دیگه چی می گذره ! چه آتشی درونشونه !! اونا چی می خوان بگن ؟؟

" اینو فراموش نکنین ، همیشه گوشی هست که بشنوه و دلی هست که باور کنه . "